Monografia stanowi wieloaspektową analizę relacji zachodzących pomiędzy potrzebami modernizacyjnymi Sił Zbrojnych RP a możliwościami polskiego sektora obronnego. Autorzy podejmują problematykę strategicznej autonomii, bezpieczeństwa łańcuchów dostaw, offsetu i partnerstw międzynarodowych, reindustrializacji, instrumentów polityki obronnej Unii Europejskiej, technologii podwójnego zastosowania, transferu technologii oraz cyberbezpieczeństwa.
Publikacja pokazuje, że potencjał obronny państwa nie jest budowany wyłącznie poprzez pozyskiwanie nowoczesnego sprzętu, lecz także poprzez rozwój własnych kompetencji przemysłowych, technologicznych, badawczo-rozwojowych i organizacyjnych.
Na szczególne podkreślenie zasługuje konsekwentne osadzenie rozważań w aktualnym kontekście strategicznym. Praca stanowi istotne uzupełnienie dotychczasowego dorobku nauk o bezpieczeństwie, W monografii zaprezentowano szerokie spektrum zagadnień obejmujących zarówno strategiczne i polityczne uwarunkowania polityki zbrojeniowej państwa, jak i kwestie strukturalne oraz instytucjonalne funkcjonowania przemysłu obronnego. Analizie poddano również modele współpracy międzynarodowej, w tym ewolucję od klasycznych mechanizmów offsetowych w kierunku partnerstw strategicznych oraz rosnące znaczenie nowych rynków i kierunków ekspansji, w tym pozaeuropejskich. Istotnym elementem rozważań są także procesy reindustrializacji oraz koncepcje wzmacniania odporności państwa poprzez rozwój krajowych zdolności produkcyjnych, nawiązujące do historycznych doświadczeń, takich jak Centralny Okręg Przemysłowy oraz ich współczesne reinterpretacje.
Szybka wysyłka
