Zakochana we śnie. Studio Jazzowe Polskiego Radia (Digipack)

Złoto i brylanty z archiwum Polskiego Radia, czyli osiem sensacyjnie odnalezionych piosenek, które w latach 1973-74 Irena Santor nagrała z Janem Ptaszynem Wróblewskim i jazzmanami. Studio Jazzowe Polskiego Radia, z którego Jan Ptaszyn Wróblewski zrekrutował muzyków stanowiących trzon towarzyszącej Irenie Santor orkiestry, było zespołem unikalnym w skali europejskiej. Saksofonista, lider, kompozytor, aranżer i dyrygent zwykł był trzymać za ogon dwie, trzy, a nawet cztery sroki. W latach 70. Studio Jazzowe było jego poligonem, warsztatem i magazynem: konfiguracji personalnych, konwencji i pomysłów. Akompaniowało też wokalistom, choć wtedy - jak w tym przypadku - nie pod swoim dumnym szyldem, za to łącząc siły z muzykami Orkiestry Polskiego Radia w Warszawie. Wspomina Irena Santor: „Współpracę z Ptaszynem i jego wspaniałymi wirtuozami i wspominam ze wzruszeniem i dumą! Ileż ja się od nich nauczyłam! Jakież to było inne! Niezwykłość naszych okołojazzowych piosenek polegała m.in. na tym, że nikt nie wymagał ode mnie, żebym śpiewała jazz. Oni grali po swojemu, a ja śpiewałam w moim stylu i jakoś to wszystko się ze sobą ładnie splotło.” Repertuar albumu „Zakochana w śnie” (tytuł wybrała osobiście Irena Santor, i jest to jednocześnie jedyna piosenka skomponowana tu przez Ptaszyna) stanową utwory odnalezione w archiwum Polskiego Radia po ponad pół wieku od ich powstania. Dlaczego wcześniej nie ujrzały światła dziennego? Z odpowiedzią przychodzi statystyka: oficjalny płytowy dorobek pani Ireny obejmuje dwadzieścia siedem albumów długogrających oraz czterdzieści osiem singli i maksisingli. W samych tylko latach 70. ukazało się dziewięć longplayów z jej nazwiskiem na okładce! Przemysł fonograficzny nie był w stanie nadążyć za artystyczną aktywnością pierwszej damy polskiej piosenki. Muzyka powstała z myślą o najwyżej kilku emisjach radiowych najwyraźniej musiała doczekać czasów, gdy odważne fuzje stylistyczne są cenione najwyżej.