Toccata op. 33 nuty na fortepian

Utwór zakorzeniony jest w tradycji barokowej, rozwijającej się w kierunku zwiększenia zwartości konstrukcji oraz intensyfikacji ekspresji, która osiągnęła kulminację w dziewiętnastowiecznej postaci gatunku. Statkowski osadza dzieło w ramach późnoromantycznego idiomu, wyrażonego poprzez nieprzerwany ruch figuracyjny, gęstość faktury i duży ładunek wyrazowy.

Formę Toccaty op. 33 tworzy następstwo kontrastujących części ABAB1, zamkniętych rozbudowaną kodą. Nadrzędnym czynnikiem organizującym kompozycję jest ciągłość ruchu, którego odmiany wyznaczają jej formalne rozczłonkowanie.