Samotności

Luis de Góngora nie bez przyczyny bywał nazywany księciem poetów hiszpańskich – to jeden z najważniejszych artystów okresu Siglo de Oro, którego oryginalna twórczość oddziaływała nie tylko na współczesnych mu autorów, ale także zainspirowała kolejne pokolenia pisarzy, takich jak Federico García Lorca, Dámaso Alonso czy Vicente Aleixandre. Samotności są najbardziej osobistym i najtrudniejszym dziełem Góngory, które niemal natychmiast wyznaczyło oś hiszpańskiej liryki. Definiuje ono na nowo poezję poprzez zakwestionowanie referencyjności mowy, a równocześnie konotuje kryzys świata oraz ideologiczne, polityczne i gospodarcze przesilenie, jakie nastąpiło po wielkich odkryciach geograficznych, gdy rzeczywistość zdawała się pozbawionym centrum chaosem. Jorge Guillén pisał, że język autora Samotności jest „cudownym celem samym w sobie. Skupia całą energię na eksploatacji niewyczerpanej kopalni słów. Ich ekspresyjny potencjał czeka, aż ktoś zdoła wprawić je w ruch, wówczas słowa, jak magiczna formuła w czasie rytuału, wywołają efekt niemniejszy od stworzenia świata”. Edycja w serii Biblioteka Narodowa jest pierwszym w Polsce kompletnym wydaniem poematu Góngory.