O książce:
Dzieje polskie doby saskiej należą do najmniej albo też zgoła nie opracowanych naukowo. Zwrócił na to, między innemi, uwagę wydawca w szczegółowym wywodzie, złożonym Zjazdowi historyków polskich w Krakowie w 1900 r., podnosząc zarazem nieodbitą konieczność zapełnienia tej dotkliwej luki. Że dotychczas, w historyografii naszej nie zajmowano się dostatecznie epoką saską, rozliczne były po temi powody, a wśród nich i takie, ogólniejszej natury, które utrudniały podobnież porządne opracowanie innych okresów dziejów nowożytnych polskich. Ale były też powody natury specyficznej, a mianowicie: fachowej i pojęciowej... (z Przedmowy Szymona Askenazego)
Kości zostały rzucone; nastąpił zwrot nieodwołalny. Rząd Augusta III zerwał sojusz ze stronnictwem familii, aby go nigdy nie wznowić. Od chwili ogłoszenia reskryptu, oddającego ordynacyę ostrogską w ręce królewskich administratorów, od tej krytycznej daty 2 listopada 1754 r. ród Czartoryskich ostatecznie przestaje być podporą dynastyi wettyńskiej w Polsce, opuszcza dworskie komnaty i gabinety, odjeżdża do województw. A odjeżdża z piętnem haniebnem... (ze Wstępu)
O autorze:
Władysław Konopczyński (18801952) wybitny polski historyk, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek m.in. Towarzystwa Naukowego Warszawskiego i Polskiej Akademii Umiejętności, Koła Krakowskiego Towarzystwa Historycznego, współtwórca i pierwszy redaktor naczelny Polskiego Słownika Biograficznego, poseł na Sejm I kadencji w II RP z ramienia Związku Ludowo-Narodowego. Erudyta i poliglota znał biegle 14 języków. Jego zainteresowania naukowe obejmowały historię Polski XVII i XVIII wieku, historię państwa i prawa polskiego, historię parlamentaryzmu europejskiego, edytorstwo oraz biografistykę.
Szybka wysyłka
