Podróż Polki do Persji

W 1894 roku Maria Ratuld-Rakowska wyrusza z mężem i sześcioletnią córką z Paryża do Persji. Zamiast najłatwiejszej drogi wybierają długą i niebezpieczną trasę przez Konstantynopol, Trebizondę, góry Armenii i Kurdystanu, Tebrys i Kazwin aż do Teheranu. Podróżują furgonami i karawanami, nocują w prymitywnych zajazdach, zmagają się z zimnem, śniegiem, fatalnymi drogami i wieściami o rozruchach i mordach.

Po dotarciu do Teheranu autorka spędza w Persji niemal dwa lata. Obserwuje życie stolicy, bazary, kuchnię, religię, stroje, obyczaje i stosunki społeczne. Jako Europejka i kobieta ma dostęp do świata zamkniętego dla większości podróżników: odwiedza perskie domy, poznaje codzienność kobiet i zagląda do haremu szacha.

Podróż Polki do Persji, wydana po raz pierwszy w 1904 roku, jest barwną, szczegółową relacją z kraju u progu XX wieku pisaną z ciekawością, humorem i bezpośredniością, ale też z krytycznym spojrzeniem na napotkaną rzeczywistość.