Nie jestem już jajem!

Czy ptaki mają takie same problemy jak ludzie? Ta książka o ptakach dla dzieci pokazuje, że tak. Jedne marzą o innym życiu, niż zaplanowali dla nich rodzice. Inne próbują zrobić karierę, zmagają się z plotkami albo szukają własnego miejsca w stadzie. Są odważne, uparte, zabawne i nieidealne — zupełnie jak my. Ptasi świat, w którym wszystko brzmi znajomo Ta książka o ptakach dla dzieci ma własne radio — rozgłośnię Niesie Się Po Lesie, którą prowadzi sroka Fryga, mimowolnie rymująca w każdej audycji. Ma Festiwal Zawodzenia, w którym wygrywa bekas Kszyk, i klan Kruków-Krukowskich z Czarnego Wzgórza. Pod tym humorem kryją się bardzo konkretne sprawy: presja rodzinnych oczekiwań, wykluczenie z grupy, plotka, która krzywdzi, i odwaga potrzebna, żeby powiedzieć „nie”. Książka o ptakach dla dzieci sprawdzona przez ornitologa Bohaterowie to prawdziwe gatunki: dudek, sikora czubatka, dzierlatka, uszatka, perkoz, rybitwa czubata, skowronek, grzywacz. Nad merytoryczną stroną książki czuwał ornitolog dr Jacek Antczak, więc dziecko przy okazji zabawnej historii uczy się, które ptaki mają czuby, kto jak śpiewa i kto gdzie mieszka. Ilustracje Emilii Dziubak Książkę zilustrowała Emilia Dziubak, jedna z najbardziej rozpoznawalnych polskich ilustratorek. Jej ptaki są jednocześnie wierne gatunkowo i pełne charakteru — z tej opowieści aż chce się wyfrunąć prosto do lasu. O dorastaniu — nie tylko dzieci „«Nie jestem już jajem!» Barbary Kosmowskiej to książka o dorastaniu i dojrzewaniu. Dorośleją dziecięcy i nastoletni bohaterowie tej opowieści. Dorastają również starsze postaci występujące w książce: rodzice, sąsiedzi, cała leśna i łąkowa społeczność, która zauważa, że czasy się zmieniają” — pisze w recenzji Biserka Čejović. Kosmowska przygląda się tradycyjnym rodzinom mierzącym się ze współczesnym światem i temu, co się dzieje, gdy odwieczny porządek przestaje pasować do rzeczywistości. Dla kogo jest ta książka? To książka o ptakach dla dzieci od 9 lat — zwłaszcza dla tych, którzy czują, że nie mieszczą się w roli wyznaczonej im przez dorosłych. Świetna na lekcje przyrody i na rozmowy o presji grupy i akceptacji siebie. Sprawdzi się w bibliotekach, w szkołach i w domach, w których czyta się na głos. 112 stron, twarda oprawa. Pupa, która nie chciała śpiewać W rodzinie Pupy Dudek od pokoleń śpiewa się w Chórze Czubków. Pupa ma odpowiedni czub, odpowiednią rodzinę i… kompletny brak ochoty do śpiewania. Na dodatek fałszuje tak, że ciotka Dudu najchętniej schowałaby ją w ostatnim rzędzie i kazała tylko otwierać dziób. Ale Pupa nie zamierza całe życie udawać, że podoba jej się coś, czego naprawdę nie znosi. Próbuje więc po swojemu wydostać się z chóru. A kiedy głośne fałszowanie nie przynosi rezultatu, wpada na radykalny pomysł.