Nie chce być poetą

Trzecia już płyta grupy Projekt Volodia pt. `Nie chcę być poetą`, jest dla zespołu płytą szczególną. Po dwóch pierwszych, wypełnionych opracowaniami utwór innych artystów - Włodzimierza Wysockiego, Toma Waitsa, Leonarda Cohena, czy Tiger Lillies - po kilku latach spędzonych w trasie, podczas której odwiedzili najdalej położone domy kultury, dawno zapomniane przez Pana Ministra i lokalnych Włodarzy, w nieco zmienionym składzie osobowym, weszli do studia by zarejestrować niemal w całości autorski - w warstwie muzycznej - materiał. Jak powiedział klasyk `rozmawiać o muzyce, to jak tańczyć do architektury`, dlatego klasyfikacje stylistyczne i szufladkowanie muzycy pozostawiają specjalistom. Na pewno znajdzie się tutaj, tak jak na poprzednich płytach Projektu, sporo dobrego rocka, trochę alternatywy, poezji śpiewanej i domieszki wielu innych gatunków. Pewną podpowiedź może stanowić jedyny cover zawarty na płycie autorstwa Toma Waitsa, a także bogate, pełne różnych barw instrumentarium. To jakiś trop, choć inspiracje sięgają od Włodzimierza Wysockiego do Billa Frisella. Jak określił to jeden z dziennikarzy podczas wywiadu po jednym z koncertów – iż gatunek ten można określić jako: `Poezja śpiewana XXI wieku`. Należymy do tych, dla których słowo waży co najmniej tyle, co sama muzyka, która powinna stanowić swoiste vehiculum dla tekstu. Dlatego stworzyliśmy muzykę do wierszy naszych ulubionych poetów - Władysława Broniewskiego, Andrzeja Bursy, Czesława Miłosza, a także do tekstów Romana Kołakowskiego i Janusza Kasprowicza (nazwisko zobowiązuje). Dlatego jeśli cenicie sobie świetne teksty i prawdziwą, żywą muzykę, zagraną przez kilku doświadczonych facetów, co z nie jednego pieca chleb jedli, to na pewno te kilkadziesiąt minut poświęconych na wysłuchanie najnowszej płyty zespołu Projekt Volodia, nie będzie czasem straconym. Zwłaszcza, że powrócono do formatu winyla i całość mieści się w czterdziestu kilku minutach. Tyle tytułem wstępu. Dalej niech muzyka broni się sama. Miłego i owocnego odbioru.