Moje Powstanie Warszawskie. Świadectwo sanitariuszki

Barbara Gancarczyk, z domu Piotrowska, rodowita Warszawianka, miała 16 lat, gdy wybuchła II wojna światowa. W czasie Powstania Warszawskiego jako sanitariuszka Batalionu AK „Wigry” ratowała rannych podczas walk na Starym Mieście. Z płonącej Katedry św. Jana Chrzciciela wyniosła także zabytkową figurę Chrystusa. Po upadku dzielnicy została z własnej woli z ciężko rannymi kolegami, których nie można było ewakuować kanałami do Śródmieścia. Wywieziona przez Niemców do obozu pracy, uciekła z niego i po wielu perypetiach w lutym 1945 roku wróciła do Warszawy. Po wojnie pracowała w Biurze Odbudowy Stolicy i po ukończeniu Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej wykonywała zawód architektki. Od 1927 roku do dziś (!) mieszka na Saskiej Kępie w Warszawie. Za swą dzielną postawę została odznaczona w trakcie Powstania Krzyżem Walecznych oraz po wojnie m.in. Srebrnym Krzyżem Virtuti Militari i Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. Jej wspomnienia ukazują niezwykłą odwagę, patriotyzm i poświęcenie sanitariuszek, które w skrajnie trudnych warunkach walczyły o życie rannych, mierząc się z brakiem leków, opatrunków, żywności i wody oraz nieustannym zagrożeniem niemieckiego ostrzału.