Bez adresu

O wartości literackiej tego zbioru stanowią bez wątpienia dbałość o język i bogata, głęboko zakorzeniona w ciele metaforyka. Doświadczenia lękowe zyskują tu sugestywne miano „wyzwalacza czarnych wron”, a zamrożenie emocjonalne opisywane jest poprzez figury bieli i lodu. Dom staje się w tej poezji nieobecnością, synonimem wiecznego „byle-nie-tu”. Resztki bezpieczeństwa i tożsamości sprzed kryzysu pomagają ocalić jedynie drobne pamiątki – kotwice, takie jak stara gitara, ceramiczny talerz czy pamiętniki, pozwalające utrzymać pion w chaotycznej rzeczywistości. Natasza Bednarek (fragment recenzji) Sara Luiza Jaworska - na co dzień pracuje w branży nowych technologii medycznych. Między innymi dba o to, by sztuczna inteligencja w opiece zdrowotnej była godna zaufania. Potrafi przez godzinę weryfikować hipotezy, by w następnej zatracić się w pisaniu, salsie lub refleksji. Wiersze pisze od lat, gdzieś przy okazji, pomiędzy tymi wymiarami. Ma dziecko, które wywróciło jej życie – i teksty – do góry nogami. „Bez adresu” jest jej debiutem.