Po Sokratesie

Anna Maria Mickiewicz łączy tematykę inspirowaną klasyką (Sokrates jest dla niej istotnym punktem odniesienia) z tematami bardziej przyziemnymi i współczesnymi, takimi jak pandemia czy pęd porywający współczesne społeczeństwo. Poetka łączy transwersalność z upodobaniem do szczegółów, filozofię z poetycką narracją, wieczność z przyziemnością.

Amelia Serraller Calvo

Tom Anny Marii Mickiewicz Po Sokratesie to dzieło cichej urody, pełne śmiałości. Minimalistyczne obserwacje z perspektywy kogoś, kto poszukuje odpowiedzi, zadaje pytania gwiazdom i od czasu do czasu wdaje się w nagłą rozmowę z Sokratesem, tworząc zwięzłą, przemyślaną, erudycyjną i pełną wdzięku książkę. Utwory stanowią jednocześnie przyjemne wyzwanie i wyzwalającą przyjemność. Książka jest starannie ozdobiona przemyślanymi szczegółami, które jeśli nie umkną uwadze odsłaniają skarby tej figlarnej, intelektualnej poetyckiej podróży. Bogate, a jednocześnie stonowane, celne opisy, takie jak niebem / dogonił nocą nieśmiertelny księżyc, pobudzają wyobraźnię czytelnika, wywołując jednocześnie zdumienie i burzę barwnych emocji.

Peter Burzyński