Poezji nie pisze się bezkarnie z teorii i historii tropu poetyckiego

Przedmiotem rozważań są teorie tropu poetyckiego (symbolu, ironii, metonimii), ukazane w procesie ewolucji - od ujęć znanych klasycznej retoryce po ponowoczesne koncepcje tekstualizmu.

Autorka rekonstruuje dokonujące się w obrębie świadomości i praktyki tropologicznej zmiany, kreśląc ich filozoficzne, antropologiczne i estetyczne źródła. Tropologia ukazana zostaje w tej pracy jako jeden z ekranów kultury.

Drugi, równolegle rozwijany wątek stanowią interpretacje XX-wiecznych wybranych zjawisk artystycznych: w poezji L. Staffa, T. Różewicza, Z. Herberta, I. Filipiak, a także w teorii teatru Tadeusza Kantora, symbol, ironia i metonimia ukazane zostają jako kluczowe kategorie świadomości i praktyki poetyckiej.