Trzy kolory. Niebieski

Pytanie o pierwsze z haseł Wielkiej Rewolucji Francuskiej - czyli o wolność właśnie.
Młoda kobieta, Julie traci w wypadku samochodowym męża Patrica -wybitnego kompozytora i jedyną córkę. Jak żyć, gdy życie (dotychczasowe) się skończyło? `Będę teraz robić to, co chcę: nic. Nie chcę wspomnień, rzeczy, przyjaźni, miłości ani przywiązania. To wszystko pułapka` -mówi matce. Julie zaczyna nowe życie, anonimowe I niezależne, świadomie odrywając się od wszystkiego, co łączy ją z przeszłością. Przeprowadza się do wynajętego paryskiego mieszkania, żyje w nim samotnie, wystrzegając się emocjonalnych związków. Olivier, asystent, a jednocześnie przyjaciel Patrica, od dawna kocha Julie. Chce wyrwać ją z odosobnienia i decyduje się na skończenie na koncertu na cześć jednoczącej się Europy, dzieła niedokończonego w wyniku śmierci kompozytora. Julie próbuje zapomnieć, a jednocześnie uwolnić się. Pewnego dnia dowiaduje się, że nie była jedyną kobietą w życiu swego męża…

Niesamowicie ważną rolę w filmie odgrywa monumentalna muzyka Preisnera - która, odgrywa tutaj rolę kreacyjną, jest motorem akcji i integralną częścią fabuły. W związku z tym jego symfonia musiała być znana jeszcze przed rozpoczęciem zdjęć.