Ta opowieść prosi się o ekranizację! Izabela z Czartoryskich Lubomirska, opisana z erudycją i gawędziarską swadą przez Zofię Wojtkowską, jest postacią intrygującą i niejednoznaczną, a w tle jej życia toczy się równie dramatyczna historia Rzeczpospolitej. Gargantuiczne bogactwo pozwala jej na zaspokojenie wszelkich apetytów, z wielkiej inteligencji i politycznej intuicji rodzą się wizje wykraczające poza czasy Izabeli, czyniąc z niej postać nieco monstrualną i jednak godną współczucia. Czy była tylko „złolką" tamtej burzliwej epoki? Czy raczej jedną z tych niepokornych, dzięki którym kobiety następnych pokoleń pewniej sięgały tam, gdzie wcześniej nie było im wolno? Trudno lubić Izabelę Lubomirską, ale nie można się od niej oderwać.
Joanna Bator, pisarka
Cokolwiek robicie na co dzień, należy się Wam oddech od codzienności, skok w dworską i dworną niezwykłość. A najlepiej w tę książkę, od której nie mogłem się oderwać. Książka tak charakterna jak jej bohaterka, pisana skrzącym się, szybkim stylem, jakby spiesząca się przeprowadzić nas przez galimatjas rodzinnych koligacji, dziejowych katastrof, w rytmie podróży, rewolucji, rozbiorów, intryg i romansów, chrztów i zaślubin, zabaw i żałoby. Opowieść o jednej z najważniejszych kobiet polskich dziejów, o której wiemy tak mało, że szukać jej trzeba w zakłamujących przecież rzeczywistość obrazach malarzy jej epoki. Lektura tyleż lekka co ponura, zawsze prowokująca do myślenia o tamtych wirujących czasach, podejrzanie podobnych do naszych. A czy to – zgodnie z jej czarną legendą – zła kobieta była? Zobaczycie sami.
Marek Węcowski, profesor historii UW
Szybka wysyłka
