To nie ja jestem miłosiernym samarytaninem

Brat Paweł odbiega od stereotypowego wizerunku zakonnika: biega w maratonach, uprawia wspinaczkę, chorym na oddziale paliatywnym gra na gitarze pieśni biesiadne. W tej książce opowiada o swoim powołaniu i kryzysach. O tym, jak uświadomił sobie, kto jest dobrym Samarytaninem z ewangelicznej przypowieści, i co z tego wynikło. O tym, jak powinniśmy podchodzić do naszego ciała i prawdziwych cudach.

Ktoś, kto zechce sięgnąć po jego opowieść, przeczyta m.in.:

jak fugował dziury na wieżowcach, by stworzyć największą ściankę na Podkarpaciu;
jak radzi sobie z gotowaniem dla wspólnoty;
jak mordował swoich braci;
jak zaprzyjaźnił się z żołnierzami z I wojny światowej;
jak się doświadcza samotności w eremie;
jak Szatan pracuje nad naszą świętością;
nad czym zastanawia się „neon” w piekle;
co Braveheart mówi nam o wybieraniu;
jak rak może okazać się błogosławieństwem;
jak pewien alkoholik sprawił, że zaczął posługiwać terminalnie chorym;
jak przyjmowano pieśni biesiadne śpiewane przez zakonnika na oddziale paliatywnym;
jak to się stało, że wyjechał na misję do Afryki.

W książce obok zapisu rozmów z bratem Pawłem, znalazły się świadectwa osób, które zetknęły się nim podczas jego posługi na Oddziale Paliatywnym Szpitala Wojskowego w Krakowie.