Rachmaninov, Prokofiev: Cello Sonatas

Rosyjska wiolonczelistka Nina Kotova swoją karierę rozpoczynała w Stanach Zjednoczonych. Druga z jej płyt wydanych z Warner Classics obejmuje utwory, które ilustrują muzyczną duszę jej ojczyzny, są to: Sonata na wiolonczelę i fortepian g-moll Rachmaninowa, pochodząca z 1901 i Sonata na wiolonczelę i fortepian C-dur Prokofiewa, skomponowana prawie pół wieku później.„,Gramophone“, opisał Kotovą jako silną i indywidualną artystkę, której głębia uczuć i technika gry nie budzą żadnych wątpliwości i która słynie z niezwykle ekspresyjnego stylu oraz eksponuje pełny zakres piękna dźwięku wiolonczeli, przekazując go nam w imponująco sprawny sposób. „,Newsweek“, z kolei określił ją jako fantastycznie utalentowaną wiolonczelistkę, „,Time“, jako poważnego muzyka obdarzonego prawdziwym talentem, zaś „,Los Angeles Times“, jako osobowość pełną wdzięku i porywczości , obdarzoną talentem, z którym należy się liczyć.Ojcem Niny Kotovej był Ivan Kotow, słynny kontrabasista i zaangażowany propagator muzyki współczesnej w Związku Radzieckim. Jako wykonawca Kotova również popularyzuje muzykę współczesną, a jako kompozytorka sama skomponowała szereg znaczących utworów, w tym koncert wiolonczelowy.Na jej najnowszym albumie towarzyszy jej włoski pianista Fabio Bidini, którego związki ze Stanami Zjednoczonymi sięgają 1993 roku, kiedy to został finalistą w konkursie Van Cliburna. Oprócz imponującego repertuaru i osiemdziesięciu koncertów w swoim artystycznym dorobku, jest także wybitnym muzykiem kameralnym i pedagogiem.Nina Kotova ugruntowała swoją karierę, gdy w wieku zaledwie siedmiu lat została uczniem w klasie dla dorosłych w Konserwatorium Moskiewskim, a następnie w wiekupiętnastu lat zdobyła pierwszą nagrodę na Prague International Competition. Studiowała także w Kolonii oraz w Yale. W 1996 roku zadebiutowała w Londynie w Wigmore Hall i od tego czasu występowała w takich miejscach jak Barbican Centre, Carnegie Hall, The Great Hall of the Moscow Conservatory, The Amsterdam Concertgebouw, The Forbidden City Concert Hall in Beijing, Osaka Symphony Hall w Japonii, a nawet na słynnym moskiewskim Placu Czerwonym. Jako solistka występowała z orkiestrami na całym świecie i na najważniejszych festiwalach, takich jak: Verbier, Las Canarias i Tuscan Sun, którego jest także współzałożycielką i dyrektorem artystycznym. Artyści z którymi współpracowała to m.in. Lang Lang, Nikolaj Znaider, Helene Grimaud, Joshua Bell, Sarah Chang, Bobby McFerrin, Ivry Gitlis, Antonio Pappano Eremy aktor Jeremy Irons.Wiolonczela na której gra to Stradivarius z 1673 roku który był wcześniej w posiadaniu Jacqueline du Pré, a następnie Lynn Harrell.Sonata Rachmaninowa jest bogatym, wspaniale wyważonym utworem, który stawia spore wymagania wykonawcom i to nie tylko z uwagi na aspekty wirtuozowskie. Utwór Prokofiewa jest utrzymana w duchu optymistycznym, zabiera słuchacza w epicką podróż nie pozbawioną ironicznego humoru i liryzmu, utwór miał swoją premierę w 1950 roku w wykonaniu niesamowitego duetu: Mścisława Rostropowicza i Światosława Richtera. Oba te, jakże ważne, utwory znajdują się w repertuarze Niny Kotovej już od wielu lat. Czekała aż do dnia dzisiejszego, aby zaprezentować swoje interpretacje tych dzieł na płycie. Album został uzupełniony o dwa mniejsze utwory Czajkowskiego, który wywarł istotny wpływ zarówno na Rachmaninowa, jak i Prokofiewa – zaaranżowane na wiolonczelę i fortepian przez Aleksandra Własowa (a oryginalnie pomyślane na fortepian solo): Romance op. 51 i Meditation op. 72.