Mińsk i Ziemia Mińska w literaturze polskiej. Losy pisarzy polskich związanych z Mińszczyzną w XX wieku (od końca I wojny światowej)

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 r. i wojnie polsko-bolszewickiej Mińsk Litewski nie powrócił w granice odrodzonej Rzeczypospolitej, stając się niebawem stolicą Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Sowieckiej, a ziemia mińska została przedzielona granicznym kordonem. Jednak stamtąd wywodziło się wielu wybitnych polskich twórców, jak np. poeta, prozaik i malarz miniaturzysta Bogusław Adamowicz. Na Białorusi w rewolucyjnym zamęcie zginął jeden z najwybitniejszych pisarzy Młodej Polski, Tadeusz Miciński, oficer oświatowy w I Korpusie Polskim.
Z Mińszczyzną związani byli w młodości klasycy XX-wiecznej literatury kresowej: Michał Kryspin Pawlikowski, Florian Czarnyszewicz i Sergiusz Piasecki. W ziemiańskich dworach tej krainy wychowali się m.in. reportażysta Melchior Wańkowicz oraz malarz i eseista Józef Czapski. W Mińsku urodzili się pod koniec XIX w. czołowy artysta i teoretyk polskiej awangardy Władysław Strzemiński, a na początku XX stulecia twórca emigracyjnego Instytutu Literackiego i paryskiej „Kultury” Jerzy Giedroyc oraz PRL-owski literat i partyjny funkcjonariusz Jerzy Putrament… Warto przypomnieć te bardziej i mniej znane postacie, a zwłaszcza ich – często niedostrzegane bądź pomijane – związki z Mińskiem i Mińszczyzną.