Gdy radio w pokoiku gra (Digipack) (w.)

Warszawski piosenkarz Albert Harris nagrywał na początku lat trzydziesych w warszawskich wytwórniach: `Lonora-Eelectro` jako Albert Liff i `Cristal-Electro` jako Albert Holm. Największą popularność zyskał w ostatnich latach przed drugą wojną światową - kiedy od roku 1936 już jako Albert Harris nagrywał przeboje taneczne, krajowe i zagraniczne w wytwórni `Odeon` śpiewając refreny z orkiestrą prowadzona przez znakomitego szefa Jerzego Gerta. Piosenkarz kształcił się muzycznie i próbował swych sił w pisaniu własnych tekstów i komponowaniu piosenek. W 1938 roku nagrał pamiątkowe dla Polskiego Radia tango `Gdy radio w pokoiku gra` spółki autorskiej: Tadeusz Górzyński i Józef Lipski dedykowane ówczesnej `Miss mikrofonu` - Joanne Poraskiej`. To tango dzięki Albertowi Harrisowi stało się wielkim radiowym przebojem roku 1939 gdy Polskie Radio miało już milion zarejestrowanych słuchaczy. Wybuchła wojna. Polscy artyści opuścili Warszawę i wędrowali na wschód. Albert Harris dotarł do Lwowa w roku 1940. W tym samym roku znany kompozytor Henryk Wars zorganizował tu zespół muzyczny i zatrudnił wielu śpiewających artystów. `Tea jazz` jeździł z koncertami po ZSRR. Zaspół nagrał też kilka płyt z utworami Henryka Warsa. Na jednej z nich śpiewał Albert Harris. Piosenka `Zabwjennje` Henryka Warsa z rosyjskim tekstem Feliksa Konarskiego jest bonusem na końcu drugiej CD albumu. Historia sprawiła, że Albert Harris nie został jak wielu wykonawców, artystą zapomnianym. Kiedy Warszawa ginęła w 1944 roku przez 63 dni Powstania Warszawskiego, Albert Harris napisał przejmującą `Piosenkę o mojej Warszawie`. Piosenka została nagrana w 1944 roku w serii płyt wydanych przez `Związek Patriotów Polskich w ZSRR` w Fabryce Aprelewskiej. `Piosenka o mojej Warszawie` stała się dla wielu pokoleń miłosnym sonetem dla bohaterskiego miasta. Inne piosenki wojenne z frontu wschodniego, podwójnego autorstwa Alberta Harrisa znajdują się na końcu albumu. To: `Zapomniana uliczka` i `Jedna droga`. Interesującą pozycja jest `Wiązanka piosenek żołnierskich` (również ułańskich!) śpiewanych w XX wieku. We wszystkich wspomnianych nagraniach towarzyszy pieśniarzowi `Państwowy Jazz Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej` pod dyrekcją znakomitego trębacza Ady Rosnera. (4ever)